در مسیر بهترین شدن ( قسمت دوم )

بهترین شدن

در مطلب قبلی  چند نکته برای بهترین شدن گفتیم و امروز به چند نکته ی دیگر می‌پردازیم.
کشف کنیم
بیایید ساده فکر کنیم، لازم نیست برای کشف کردن به مسافرتی دراز و مکانی در دور دست‌ها برویم، تغییر نگرش به جهان هستی نوعی کشف جدید است. بیاییم زین پس برای رفتن به محل کار، به گل‌های مسیر دقت کنیم، رنگ‌ها را احساس کنیم، یا دیدمان را نسبت به مشکلات عوض کنیم تا راه جدیدی برای کشف ِدرستی آن بیابیم. با تغییر نگرش می‌توانیم لذت واقعی را کشف کرده و تبدیل به بهترین شویم. باید ببینیم درونمان لذت واقعی را در چه چیزی می‌بیند و از منظقه امن خطر نکردنمان خارج شویم.

تفریح را فراموش نکنیم
بهترین شدن ، تبدیل به یک رهبر و یک داستان گفتنی از جنس موفقیت، زمانبر است. باور کنید زمان‌ها و روزهای زیادی خواهد بود که ما به هیچ عنوان پیشرفتی را احساس نمی‌کنیم. زمان‌های زیادی خواهد بود که به خودمان می‌گوییم زندگی ارزشش را نداشت و کارهایی که انجام داده‌ایم بیهوده بود. این همان زمانیست که باید بدانیم بیش از حد نگرش و دیدمان به زندگی سخت است و نیاز به تفریح داریم.
همیشه مشکلاتی وجود دارد، مهم نوع دید ما به آنهاست، مهم اینست که ایمان بیاوریم این مشکلات برای بهتر شدن است، برای این‌است که درس‌هایی از آن بیاموزیم، باید برای حل آنها هیجان زده باشیم و نه برای خود مشکل ناراخت شویم.

دست کشیدن
همیشه زمان‌هایی وجود دارد که باید بطور کامل از کار دست بکشیم و خود را بازیابی کنیم، به عنوان مثال مانند کامپیوترمان که درست زمانی که آن را ری‌استارت می‌کنیم بهتر و سریعتر خواهد شد. در هر کاری هستیم و در هر جای زندگی که به مشکل برخوردیم، نیاز است تا زمانی را برای استراحت، بازیابی افکار و حرکتی دوباره قرار دهیم.

خودمان را دوست بداریم
همه‌ی ما مطالب زیادی را در زمینه دوست داشتن خود خواندیم و شنیده‌ایم، دوست داشتن خود نه به عنوان خودخواه بودن، بلکه پذیرفتن آنچه تاکنون بوده‌ایم، اشتباهاتی که انجام داده‌ایم و مسیری که در آن قرار داریم. شرمنده بودن و افسوس خوردن یک نیروی بزرگ منفی است، نیرویی که می‌تواند ما و اندیشه‌ها و رویاهامان را نابود کند. پس هر آنچه هست بگذاریم باشد و بگذریم و خودمان را دوست داشته باشیم. به قول مولانا هیچ کس بیشتر از خودمان لایق محبت ما نیست.

دیگران را دوست بداریم
به کسانی که ما را در زندگی یاری می‌کنند فکر کنیم. آخرین باری که به آنها گفتم که چقدر بخاطر بودنشان خوشحالیم، چه زمانی بود؟ یا کسی که ما را آزرد، فکر کنیم. به کسی که به ما اهمیت نداد و سواستفاده نمود فکر کنیم، هنوز عصبانی هستیم؟ این حق ماست که آنها را دوست نداشته باشیم، ولی این عادلانه است که بگوییم هرکس سزاوار بخشش است. دوست داشتن دیگران احساس خوب و قوی بودن به انسان می‌دهد. همه‌ی ما اشتباه می‌کنیم و همه‌ی ما زمانی که بخشیده می‌شویم، زندگی دوباره می‌گیریم و احساسی قوی‌تر نیست به قبل می‌گیریم. دیگران را دوست داشته باشیم و نگذاریم اشتباه کوچکی، تمام گذشته خوب را از بین ببرد.

ریسک پذیر باشیم و ایمان داشته باشیم
آخرین بار چه زمانی کاری کرده‌ایم که به شدت هیجان به زندگی ما وارد کرده باشد؟ البته لازم نیست از بلندی با چتر نجات بپریم و یا از این قبیل کارها کنیم. شاید زمان آن رسیده باشید که برای آنچه دوست داریم حرکتی کنیم، نظرات دیگران را رها کنیم، کلاس‌هایی که دوست داریم بگیریم، تلفن را برداریم و برای کاری جدیدی حرکتی کنیم، ریسک پذیر باشیم و برای آنچه که تلاش می‌کنیم ایمان داشته باشیم زیرا ما مستحق زندگی پر از شگفتی و بهترین ها هستیم.

منبع

minifeed-ad

نظر شما چیست؟