چرا مردان خشمگین با نفوذتر از زنان خشمگین هستند؟

خشمگین

جالب است بدانیم هنگامی که افراد با خشم و غضب حرف می‌زنند حتی ممکن است اعضای هیئت منصفه نیز حکمشان را تغییر دهند. بکارگیری شگرد خشم و عصبانیت برپایه‌ی حق، یکی از ابزارهای مورد علاقه‌ی هالیوود در خلق یک ژست بکر و الهام بخش در فیلم‌های درخشان خود است. نمونه‌هایی از این موارد را می توان به شخصیت اتیکاس فینچ در فیلم کشتن مرغ مقلد، شخصیت هووارد بیل در فیلم شبکه، شخصیت آقای دیویس در فیلم ۱۲ مرد خشمگین و اکثر شخصیت‌هایی که لیام نسیون در کارهایش به ایفای پرداخته اشاره کرد که در تمام این موارد شخصیتی خشمگین و در عین حال محبوب، قاطع و پرطرفدار را بیان می‌کنند.

اما چرا زنان خشمگین چندان الهام بخش نیستند، این مسئله هرگز روشن نشده است که آیا خشم زنان ناشی از یک مشکل است و یا روشی است زیرکانه تا عصبانیت خود را بروز دهند. اشک ریختن، بالا بردن تن صدا، ضربه زدن با انگشتان مسائلیست که ما از خود می‌پرسیم آیا زنان به اشتباه خشمگین می‌شوند؟ در حال حاضر مطالعه‌ای جدید نشان می‌دهد که خشم زنان در رابطه با مسائل مختلف با چشم پوشی از نوع چگونگی بیان آن کمتر توانسته است دو جنس مرد یا زن را متقاعد کند تا سخن او را بپذیرند. بر اساس این پژوهش، ۲۱۰ دانشجوی مقطع کارشناسی را مورد بررسی و مطالعه قرار دادند، همچنین با استفاده از یک کامپیوتر، هیئت منصفه و ۵ تن اعضای آن را شبیه‌سازی کردند.

موردی را بررسی کردند که در آن دلایل و مدارک و شواهد عکس ها نشان می‌داد که مردی به قتل همسرش متهم شده است، تقاضا شد تا حکم نهایی را صادر کنند. سپس آنها نظرات و ذهنیتشان را از طریق تایپ کردن با هیئت منصفه در میان گذاشتند و به بحث و تعامل راجب این پرونده پرداختند. چهار نفر از داوران موافق و یکی مخالف با آن‌ها بود. خشم هیئت منصفه می‌توانست از طریق استفاده‌ی آزادانه از کلید کپس‌لاک و شکلک‌های فریاد و عصبانیت به راحتی منتقل شود. این واکنش و پاسخ‌ها از سوی افراد واقعی نبود بلکه در برنامه‌ی کامپیوتری که داوطلبان در حال استفاده از آن بودند از قبل تنظیم و مشخص شده بود. نام داوران خشمگین آلیشا و جیسون بود ولی پاسخ‌هایی که از طرف این دو به افراد داده می‌شد دقیقا مشابه یکدیگر بود. در مراحل مختلف این فرآیند، به مطالعه و بررسی شرکت کنندگان پرداخته شد تا میزان اعتماد به نفس آنها راجب تصمیماتشان به دقت سنجیده شود.

نویسنده‌ی اصلی این پژوهش خانم جسیکا سالرنو استادیار روانشناس از دانشگاه ایالتی آریزونا می‌گوید:

نتایج بسیار مأیوس کننده بود زیرا بعد از آنکه جیسون شروع به بیان خشم خود می‌کند، اعتماد افراد نسبت به نظر و تصمیمشان به شدت کاهش می‌یابد، اما زمانی که آلیشا خشم و عصبانیت خود را اظهار می‌کند اطمینان افراد نسبت به تصمیمشان حتی بیشتر نیز می‌شود. احساس تند و شدید جیسون به طور متوسط حدود ۱۹٪ از اطمینان شرکت کنندگان به تصمیمشان را کاهش می‌دهد و جالب اینجاست که خشم آلیشا به طور متوسط منجر به افزایش ۱۳٪ اعتماد به نفس افراد در ایستادگی در تصمیمشان می‌شود. در مجموع ۷٪ از شرکت کنندگان ذهنیت‌شان را در طول دوره‌ی آزمایش تغییر دادند. هنگامی که هیئت منصفه خشمگین نبود این ۷٪ بین افرادی که با جیسون و آلیشا تعامل داشتند پخش شده بود.

خشم زنان در این آزمایش دقیقا به همان شیوه‌ای که برای خشم مردان بود بیان شد: مانند کلماتی که بر روی صفحه نمایش می‌آمد به طورمثال؛ «این واقعا نا امید کننده است»، «این واقعا تأسف انگیز است» و همچنین دقیقاً همان تعداد حروفی که به صورت بزرگ استفاده شده‌بود. بنابراین خانم سالرنو به این قضیه معتقد است که جنسیت، یک مسئله‌ی مهم در تصمیم‌گیری افراد به حساب می آید. در واقع این رویکرد مختص واکنش مردان به خشم زنان نیست بلکه هم زنان و هم مردان به همان صورتی که بیان شد به عصبانیت آلیشا و جیسون واکنش نشان دادند.

مطالعاتی مشابه که بر روی دختران و پسران مدرسه کسب و کار هاروارد که قصد کار کردن با مدیری پرخاشگر را داشتند، صورت گرفت. جالب اینجاست که وقتی آنها دریافتند مدیرعامل یک مرد خشمگین است مسئله‌ی خاصی برای پذیرش در آنجا نداشتند ولی هنگامی که به آن‌ها گفته می شد این مدیر خشمگین یک زن است از تصمیم خود برای کار در آنجا سرباز می‌زدند.

به راستی چرا مردم واکنش بسیار متفاوتی نسبت به خشم زن و مرد نشان می‌دهند؟ آن هم در سال  ۲۰۱۵! خانم سالرنو دلیل اساسی در این مسئله را اینگونه بیان می‌کند که افراد معتقدند خشم از منبع متفاوتی در رابطه با هر دو جنسیت زن و مرد سرچشمه می‌گیرد. به بیان دیگر مردم در رویارویی با خشم در ذهن خود تحلیل می‌کنند که آیا این عصبانیت از کجا آمده است و منبع و دلیل آن چیست. گفته می‌شود که خشم مردان موقعیتی است، یعنی آنها حتما دلیلی برای احساسات پرشور وعصبانیت خود دارند، اما خشم زن را به گونه‌ای بازگو می‌کنند که فرض برآن است که از درون او ابراز شده است و ممکن است ارتباطی به موقعیت نداشته باشد و خشم زن به عوامل داخلی بر می‌گردد و مردم فکر می‌کنند که شاید او یک شخص هیجانی و احساساتی است و به صورت واضح و سالم فکر نمی‌کند.

خانم سالرنو راجع به نتایج مطالعاتش نگران است. به این خاطر که ممکن است به سمتی سوق پیدا کند که زنان را از بیان خشم و عصبانیتشان متوقف سازد در صورتی که این یک واکنش اشتباه به این موضوع است، او بیان می‌کند که باید قبول کرد که این تبعیضات بی قید و شرط وجود دارد. اما امیدواریم که مردم به این تبعیضاتی که ناخواسته در ذهن خود ایجاد می‌کنند بیشتر توجه کنند. همچنین امیدواریم هالیوود با برخی نقش‌های خود مانند وکلای زن غیرحرفه‌ای بر این افکار دامن نزند. خانم سالرنو هم اکنون نیز در حال مطالعه‌ای جدید بر روی هیئت منصفه و تجزیه و تحلیل آن براساس جنسیت‌ها می‌باشد.

منبع

minifeed-ad

نظر شما چیست؟

  • Nelda ۲۳ خرداد ۱۳۹۵ , ۴:۱۸ ب٫ظ

    LOL. I used to h8 friendface and tweetorama too, but the iPhone apps for both of them make we want to use them. And it’s just so darn easy to post funny tidbits. I don8Ùt blog anymore, especially with a newborn (baby#2). I only have time for twitastic. random bits of brain fragments for all to see. macvfx.